SPRING BREAK
28 de setembre del 2014
Saldremos de esta
23 de setembre del 2014
You have not seen anything yet
5 d’agost del 2014
I belong to you
No sabía muy bien porque lo hacía, pero pensaba que el motivo no era lo más importante de averiguar en aquel momento.
Estaba paralizada. No podía avanzar, algo se lo impedía, gritaba y gritaba pero nadie la oía, necesitaba y deseaba ser escuchada y entendida, pero por más que lo intentaba no lo conseguía. Quiero entender tantas cosas, tantas preguntas que parece que no tendrán nunca una respuesta válida. Y si lloro espero que no te vayas, y si grito espero que sigas allí para abrazarme fuerte y que me digas que todo irá bien, lo fácil que es hacerme sentir bien, mejor, y lo difícil que parece para ti, joder. Supongo que espero demasiado de las personas, que espero que hagan lo que quiero, lo que necesito porque te lo juro, lo necesito. Ojalá supiese que te gusta y lo que quieres en cada momento, porque lo haría, no lo dudes, lo haría. Quiero sincerarme, contigo, conmigo, con nosotros, hay tantas cosas que se quedaron por el camino, intento recordarlas todas, intento recogerlas y ponerlas en pie. Pero supongo que el pasado es pasado, - dirías tú -y se debe dejar así, que algo diferente vendrá, algo que hará que te olvides de ellas puede que no para siempre, pero por unos días, por unos meses.
No te quiero forzar, pero lo hago, no es por ti, lo hago siempre. Soy diferente, no sé si ya te has dado cuenta. La bomba que explota en un campo de concentración. La ola que se convierte en tsumani. El abrazo que se convierte en sexo. La mirada que se convierte en inolvidable. Lo siento, no he elegido ser así pero no pienso cambiar, después de todo no.
Lídia
27 d’abril del 2014
Maybe you're my hero. The one who will save me.
19 d’abril del 2014
No sé lo que me espera solo quiero que vengas
7 d’abril del 2014
Dar la vuelta al mundo y abrazarte por la espalda
La gente no lo entenderá jamás, porque ...ellos no te han visto llorar nunca. No te han visto abrazarme con uno de esos abrazos de película que duran el tiempo que seguimos recordándolos, a veces, toda la vida. Y lo peor fue que te hice rutina, y cuando no estabas tenía ojeras, como si no pudiese dormir hasta encontrarte. Quizá por eso de que para soñar, hay que estar dormido, pero tú eras como un sueño, y se me había olvidado la teoría.
5 d’abril del 2014
happiness is a choice
13 de març del 2014
miss u
Y puede suceder que alguien me nombre, pero ella fingirá no haber oído. Ella amará a otro hombre: el tiempo pasa y el amor finaliza, y es natural que lo que fue una brasa acabe convirtiéndose en ceniza. Aunque nadie lo quiera, envejecen las vidas y las cosas, y es natural también que en primavera los rosales den rosas. Es natural. Por eso, ella amará a otro hombre, y está bien. No sé si ya olvidó mi último beso, ni me importa con quién. Pero quizás, un día, oyendo una canción, sentirá que esa vieja melodía le cambia el ritmo de su corazón. O será algún vestido que yo le conocí, o el olor del jardín cuando ha llovido, pero algún día ha de pensar en mí. O puede ser un gesto, un modo de mirar, o ciertas calles, o un botón mal puesto, o una hoja seca que voló al hazard. Y de alguna manera tendrá que recordarme, sin querer, escuchando unos pasos en la acera como los míos al atardecer.Será en algún momento, no importa cuando o donde, aquí o allá, porque el amor, por parecerse al viento, parece que se ha ido y no se va. Y si en ese momento ella suspira y él pregunta por qué, le tendrá que inventar una mentira para que nunca sepa por qué fue, Y él no verá esa huella, eso tan mío en lo que ya perdí..y, aunque la pueda amar más que yo a ella, ella no podrá amarlo más que a mí...
5 de març del 2014
Però, era tan bonica la seva tristesa
A ella, la noia més pura i trista que havia vist fins ara, li preocupava alguna cosa, alguna cosa que li feia negar els ulls cada vegada que mirava al terra pensant en allò que com una espina, li travessava el cor. Li hauria d'haver dit alguna cosa, hauria d'haver-la distret d'alguna manera per que deixes de pensar-hi, però, era tan bonica la seva trsitesa. El color marró fusta dels ulls brillants causats per les llàgrimes càlides que li acarisiaven la galta, es feia cada vegada més clar, a la vegada que més petits. S'intentava pantinar el cabell amb la mà tremolosa, necessitava alguna cosa, o algú. Li podria haver acostat un mocador però, no volia destorbar la seva tristesa. I ara, m'en arrepanteixo, penso en lu bonic que deuria ser el seu somriure entre llàgrimes. En lu sensible que hagués sonat el seu: "Estic bé." En lu pura que hagués set la seva mirada xocant amb la meva. Li hagués aixugat la última llàgrima.
Lídia







